De title ‘moeder in Israel’ komt toe aan vrouwen die een bijzondere plaats innamen onder het volk. Aan deze Bulgaars-Turkse vrouw zou ik graag de titel willen geven. Haar verweerde gezicht verteld ons van een zwaar leven, maar haar glimlach komt van Christus. Die kracht geeft om alles te doorstaan. Naar haar zeer bescheiden huis leidt slechts een modderpad. Als de gelovigen uit het dorp samenkomen, dringen ze er bij ons op aan op bedden en stoelen te gaan zitten, terwijl zij tussen ons in op de grond plaatsnemen. Daarna openen ze wijd hun mond om Jezus te aanbidden, soms nog in hun oude Turkse taal. Dan weet ik het zeker: daarom moest Byzantium vallen en onder de voet worden gelopen. Opdat armen het evangelie zouden horen. Als Mozes niet naar de Berg komt, komt de Berg wel naar Mozes. Meer dan een miljard moslims staan aan onze voordeur, hunkerend naar het Evangelie en de vrijheid. Velen van hen ontdekken het: God heeft hen allang op het oog. Maar veel christenen wenden zich af, omdat ze bang zijn hun eigen verworvenheden te verliezen. De armen hebben niet veel te verliezen en daarom zijn ze dankbaar met elk sprankje hoop dat hun wordt aangereikt. Deze moeder heeft ons veel te zeggen, maar vooral dit: stel je hart enb huis open voor je naaste!
Het huis Israels
Wat heerlijk als hier zou staan: de familie Van der steen,jansen, Pieterse of van der Weide, waarom niet? Steeds is er werwarring over wie zich het Huis Israels mag noemen. Maar als het over de familie van der Weide gaat, mag hij zich aan gesprokken voelen. Dus: het Jacob, die eens moest vluchten en droomde van een ladder naar de hemel. Een droom die de eeuwen doorgaat en door Jezus wordt betrokken op Zichzelf in joh. 1:52 Wat na Jezus’ kruisiging en opstanding in hebr. 8:1 prachtig zo wordt samengevat:
De hoofdzaak… is, dat wij zulk een Hogepriester hebben, Die gezeten is ter rechterzijde van de troon der Majesteit in de hemelen, … en niet een mens.
Hebr 6:20 verteld dat Jezus, die wel mens was, ons is voortgegaan. Daar waar Hij is ligt onze bestemming. Ons levenschip, hoezeer nu misschien ook in ontreddering door overslaande golven, of zelfs bijna schipbreuk lijdend, draagt kostbare beloften met zich mee: het getuigenisvan Gods genade over ons leven, de belofte van Zijn hulp en zegen, Die kostbare lading dreigen we soms kwijt te raken, omdat de problemen ons boven het hooft groeien. Hebr 6:19 spoort ons aan een anker uit te werpen naar die Hogepriester Die daar, voor wetenschappers miljarden lichtjaren ver, maar voor ons zo dichtbij alsof Hij naast ons bed of in de huiskamer staat, naast de almchtige God, voor ons pleit. Hij zegt volgens hebr 8: 10 en 12 tot God de vader, voor ons, Zijn eigen doorboorde handen tonend en als borg en betaalmiddel, Zijn eigen bloed aanbiedend, vooral voor het huis (de familie) Isreal:
Want dit is het verbond, waarmede Ik Mij verbinden zal aan het huis Israels…, spreekt de Here: ik zal mijn wetten in hun verstand leggen, en ik zal die in hun harten schrijven, en ik zal hun …God zijn en zij… Mij tot en vlok zijn …Want ik zal genadig zijn over hun ongerechtigheden, en hun zonden zal ik niet gedenken.
Jezus ging ons voor, wat betekend dat wij ons straks bij Hem zal voegen. Daarom wordt het anker dat we naar Hem, de vaste Rots van ons behoud, mogen uitwerpen, het Anker van de Hoop genoemd Zien we het al voor ons? Al onze familieschepen met een sterke lijn verbonden met die rots? De heerlijke realiteit van allen die Jezus toelaten in hun hart.
Gebed en hoop
Heer Jezus, Hogepriester van zwakken en armen, van gevangenen en zieken, van slachtoffers van geweld, verkrachting en slanvernij, U biedt ons een verbond aan, terwijl wij niets te bieden hebben dan onze ellende. Als wij geen handen meer over hebben om een anker uit te werpen, geen kracht meer over hebben om zelfs te bidden, dan herinneren wij ons hoe velen door u geholpen werden, en hopen wij op U dat U ons vastgelopen leven met een onbreekbaar koord aan het Uwe verbindt. Amen!
